قدرت‌طلبان و ثروتمندان و زمين‌خواران بودند ، برمىخورد و از پيشرفت باز مىايستاد . نتيجهء آن ، گرسنگى و بدبختى مردم و متوقف شدن كارهاى علمى و فكرى بود ؛ نتيجهء ديگر آن ، تجاوز مادى و معنوى اين گروه به قوميت عرب ، بلكه به انسانيت بود ، زيرا قوم عرب ، بخشى از پيكرهء بشريت بود و ايده‌ها و هدفهايش جنبهء انسانى داشت . شايد زيباترين سخنى كه آرمانهاى انسانى قوم عرب را در دورانهاى تاريخى خلاصه مىكند و آن را با انسانيت ادوار جديد هماهنگ مىسازد ، اين گفتار علىبن‌ابىطالب ( ع ) است : « الانسان اخوالانسان ، يتأمله و يسّد حاجته » ( انسان برادر انسان است كه به‌خاطر او مىانديشد و نيازش را بر طرف مىكند . ) و بعد اين بيت ، ابن‌العربى است : « من ، به آيين دوستى مىگروم ، هر چند كه كاروان آن پراكنده باشد . آرى ، دوستى دين و ايمان من است . » علىبن‌ابىطالب ( ع ) ، در اين قوميت ، پايه و ركن اساسى بزرگى است و حال ببينيم كه چگونه بود ؟